Contact? Bel: 06 4307 7071 Of neem contact met mij op >
waar bemoei ik mij eigenlijk mee...?

waar bemoei ik mij eigenlijk mee...?


Sinds 2004 ben ik de vriendin van een prachtige man met twee geweldige meiden. Destijds waren zij 7 en 5 jaar en mijn meiden 5 en 2 jaar. Langzaam zijn wij een rol in de levens van deze vier meiden gaan spelen. Bewust eerst wat op een afstandje. We hebben jarenlang een LAT-relatie gehad en kozen om naast gezamenlijke dingen ook alleen tijd met onze kinderen doorbrengen. Maar sinds 2011 ben ik fulltime een ‘om het weekend’-stiefmoeder en mijn partner een ‘door-de-weeks’ stiefvader. Op onze eigen manier hebben we onze plek gevonden in ons stiefgezin.


Been there…

Vanaf het moment dat we gingen samenwonen veranderden onze relatie en ook onze manier van communiceren. Het werd anders. Als partner op afstand kon ik zaken waar het zijn kinderen aanging rustig met hem bespreken. Maar als fulltime partner werd dit sluimerend een issue tussen ons. In dat zelfde tempo veranderde ook mijn relatie met zijn kinderen. Van de ‘coole vriendin van papa’ transformeerde ik naar ‘jij maakt ook overal een probleem van’stiefmoeder. En dat was juist iets wat ik absoluut niet wilde, want dat had ik al als kind meegemaakt.

 
Done it…

Wij kwamen steeds verder van elkaar af te staan en ik begreep er werkelijk niets van. Wij konden toch over alles praten, niets was toch onbespreekbaar? En daar kwam ook nog bij dat ik professioneel in de war raakte. Hoe kan het nu niet goed gaan in mijn gezin, ik ben stiefoudercoach? Ik gaf toch alleen maar nuttige aanwijzingen, waardevolle tips, goed moederadvies en o ja hier en daar een coachvraag?

Ik werd steeds voorzichtiger en wolliger in mijn taalgebruik, koos ongelukkige momenten waarop ik aankondigde dat ik iets met hem wilde bespreken. Dat maakte dat mijn partner het steeds lastiger vond en vooraf al in de verdediging schoot, voordat er één woord door mij was gezegd. Met als gevolg dat wij ons steeds meer terugtrokken uit onze relatie. Het werd een periode van op eieren lopen, woorden op weegschaaltjes leggen en wederzijds onbegrip. Wat voelde ik mij eenzaam en alleen in die periode.
 
Bought the t-shirt…

Op een dag, ergens op mijn dieptepunt, dacht ik Cras, waar bemoei ik mij nu eigenlijk mee? Wat maakt dat ik hem steeds het gevoel geef dat hij geen goede vader is of dat hij niet weet wat opvoeden is? Wat zegt dit nu eigenlijk over mij? Ik dacht lang over deze vragen na. Een van de puntenwaar ik tegenaan liep, is dat ik vooral vertelde wat er niet goed ging, terwijl ik eigenlijk wilde zeggen wat voor mij belangrijk is. Ik wilde dat er voor iedereen een liefdevolle plek was binnen ons gezin. Maar wat ik juist deed was er bovenop zitten als het bij mij anders voelde. Toen ik mij dat realiseerde en dit op een een goed moment rustig met mijn partner besprak, veranderen er veel. We zagen, hoorden elkaar weer en kwamen weer terug op het punt waar we ooit begonnen. Ik heb ontzettend veel geleerd in deze periode.

 
3 Tips

Voor veel stiefouders is het lastig om iets te zeggen over de kinderen van hun partner. Ik geef je graag 3 tips om dit heikele onderwerp bespreekbaar te maken:

1. Om je partner en je stiefkind(eren) goed te kunnen begrijpen is het belangrijk om te weten wat hun gezinsgeschiedenis is. Wat voor gezin waren zij, wat was voro hen belangrijk? Vraag er eens naar tijdens een wandeling of als jullie aan het koken zijn.

2. Als je je irriteert aan je stiefkind(eren), noteer eens voor jezelf wat de situatie is en wat het met je doet. Maak dit zo concreet mogelijk. Wat dacht je, wat voelde je en wat wil je wel in zo’n situatie?

3. Overleg met je partner hoe en op welke manier jij dit onderwerp bespreekbaar kan maken. Hiermee vergroot je de kans dat je partner echt naar je luistert en jou hoort.

Ik ben benieuwd waar jij als stiefouder nu in praktische zin op het gebied van communiceren met je nieuwe partner het meest tegenaan loopt. Dank je wel, op voorhand, voor je openheid!

Warme groet,

Angelique


Geplaatst op maandag 4 mei 2015 Auteur: Angelique Cras